Έρως ανίκατε...

         Αύριο, για να σας το θυμίσω, είναι η εορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Όλοι ξέρουμε πως είναι μια ξενόφερτη γιορτή, η γιορτή των ερωτευμένων που έγινε πλέον μέρος στις σελίδες του εορτολογίου μας... Θα πρέπει, επομένως, όλοι οι ερωτευμένοι να συμμετέχουν με πράξεις, μιας και οι λόγοι για τους οποίους έγινε η «διείσδυση» αυτής της γιορτής, στα δικά μας, είναι αναμφίβολα... εμπορικοί. Είναι μια ευκαιρία, λοιπόν,   να εκφράσουν την αγάπης τους, να ανταλλάξουν δώρα, λουλούδια, κάρτες, αλλά και υποσχέσεις έρωτα χωρίς τέλος.

       Κάτι τέτοιες υποσχέσεις θυμάμαι κι εγώ που δίναμε στα τρυφερά μας χρόνια, ερωτοχτυπημένα Ελληνόπουλα τότε, όταν διαβάζαμε αυτό το υπέροχο: «Έρωτα ακαταμάχητε...» που υμνούσε την παντοδυναμία του Έρωτα! Νιώθαμε, βαθιά στα σωθικά μας, τον αγνό έρωτα, αυτόν τον φτερωτό θεό με τη φαρέτρα, το τόξο και τα βέλη να σημαδεύει την ψυχή, το νου και την καρδιά μας. Να μας γοητεύει, να μας τρελαίνει, να μας κυριεύει, να μας ταλανίζει. Να μας μελαγχολεί, να μας οργίζει και να μας γαληνεύει. Αλλά και... να μας εμπνέει.

         Όλα αυτά ήταν τότε, στα χρόνια της αθωότητας. Εδώ και χρόνια όμως, τα αισθήματα, η αγάπη κι ο έρωτας μετριούνται από τα λουλούδια της κάθε ανθοδέσμης, από τις κάρτες με τις καρδούλες, απ’ τα κεράσματα που συνοδεύουν την ημέρα τούτη, που ήλθε, θρονιάστηκε και μας κυρίεψε αυτός ο ξένος άγιος. Τον έχρισαν, οι έμποροι, προστάτη του έρωτα, λες και τα πάθη της ψυχής θέλουν θεϊκή προστασία για να ριζώσουν, να ευδοκιμήσουν, να εκφραστούν. Και που; Στη χώρα του έρωτα!

         Στη χώρα που ο Έρωτας ήταν και είναι ο κυριότερος πρωταγωνιστής στις περισσότερες μορφές της τέχνης. Στην ποίηση, στο τραγούδι, στον πεζό λόγο, στη ζωγραφική, στο θέατρο. Η πορεία δε του βέλους του ήταν αυτή που οδηγούσε και την έμπνευση του κάθε δημιουργού, αλλά και διαπότιζε με πόθο και γλυκιά χάρη τις ψυχές θνητών και αθανάτων, όσο κι αν πολλές φορές, γινόταν τύραννος και βασανιστής των ερωτευμένων. Σ’ αυτόν τον Έρωτα, το δικό μας παιδί, τον καρπό της θεάς της ομορφιάς Αφροδίτης και του θεού του πολέμου Άρη θα έπρεπε να κάναμε καθημερινές σπονδές κι όχι μια φορά τον χρόνο, όπως με τούτον. Δεν γνωρίζω κατά πόσο αληθεύει, αλλά λένε πως η Αφροδίτη ήταν στην πραγματικότητα η εμπνεύστρια του αντιπολεμικού συνθήματος «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο», γι' αυτό και με τον Άρη σκαρώσανε αυτόν τον φτερωτό ταραξία να σημαδεύει τη ζωή μας, να την ανατρέπει και υπό την επήρειά του οι άνθρωποι να χάνουμε, συχνά... τα λογικά μας!

         Φαίνεται όμως πως δεν ήταν αρκετές οι σπονδές μας στον έρωτα, δεν ανακαλύψαμε τρόπους που να εδραιώνουν την αειθαλή μας παράδοση. Έτσι χάθηκε η ομορφιά και η ουσία του κι έμεινε μόνο η ηδονή! Δεν καταφέραμε, αλίμονο, να ελευθερωθούμε από τις ενοχές που μας φόρτωσαν. Υποκύψαμε στους εμπόρους του έρωτα γι’ αυτό και μας προέκυψε ο Άγιος Βαλεντίνος –μάλιστα ο Άγιος Βαλεντίνος– ο ίδιος. Κι εδώ θα ήθελα να τελειώσω με λίγα λόγια που κράτησα από «μια βραδιά για τον Έρωτα», πάνε δυο χρόνια τώρα, τα δανείζομαι και σας τα προσφέρω: «Έρωτας το κάλλος της ζωής μας, το μέτρο του νοήματος της ύπαρξής μας. Έρωτας θεός και δαίμονας, ο αναβαθμός και η πτώση μας, ο απελευθερωτής και ο δυνάστης μας. Έρωτας μελίρρυτος και έρωτας φλύαρος. Γεμάτος φως και ανολοκλήρωτος, γεμάτος αποσιωπήσεις και αποκρύψεις. Η απαλλοτρίωση της υποκειμενικότητάς μας, η άνευ όρων παράδοση του εαυτού μας στην ετερότητα, όχι για να ξεφύγουμε από τη μοναξιά, αλλά για να ανοιχτούμε σ' αυτό που εμείς δεν είμαστε. Να μην τον αφήσουμε γυμνό και απροστάτευτο τον έρωτα, ας του παραχωρήσουμε τον τόπο του την κάθε στιγμή, ας ομονοήσουμε και ας τον επαναφέρουμε από την εξορία στην οποία οι λογής έμποροι μας εξανάγκασαν να τον στείλουμε»!

Στράτος Δουκάκης

mithymnaios@gmail.com

13/02/2007