Με αμέτρητες ιδιόμορφες ακρογιαλιές που αφήνουν τον επισκέπτη άναυδο από την τελειότητα του σχήματος τους και τα καθάρια κρυσταλλένια νερά τους. Τα χιλιάδες στρέμματα ελαιώνων σε συνδυασμό με τα απέραντα πευκοδάση δίνουν το ασημοπράσινο χρώμα στο νησί με το σχήμα πλατανόφυλλου όπως το περιέγραψε χαρακτηριστικά και ο Οδυσσέας Ελύτης. Την ύμνησαν πλήθος ποιητές και είναι ένας ύμνος η ίδια.

Η ουσία της ομορφιάς είναι παντού διάχυτη. Είναι σαν να στάθηκαν οι καιροί με μια συναίσθηση ευθύνης και σεβασμού μπροστά στην ομορφιά και την άφησαν ανέγγιχτη. Είναι η γη όπου λατρεύτηκαν οι θεοί της χαράς και του ήλιου κι ακούστηκε το παράπονο της Σαπφούς αφήνοντας για πάντα τη σφραγίδα της ποίησης στο νησί που τη γέννησε. Εδώ γεννήθηκε η αρμονία και ζει ακόμα σε μια φύση που κρατά αιώνια την παρθενικότητά της σαν φως, σαν αισθητική αλήθεια. Εδώ ανθίζει ο στοχασμός και το όνειρο.

Ο πρώτος βασιλιάς στην ιστορία του νησιού ήταν ο Μάκαρος, ο οποίος παντρεύοντας την κόρη του Μήθυμνα με τον Θεσσαλό πρίγκιπα Λέσβο, εξασφάλισε όνομα για το νησί του μέχρι σήμερα.

Κατά την περίοδο αυτή δημιουργήθηκαν οι πρώτες πέντε πόλεις που πήραν τα ονόματα από τις κόρες του Μάκαρα, η Μυτιλήνη, η Ίσσα, η Άντισσα, η Μήθυμνα και η Αρίσβη και η Ερεσός, που ονομάστηκε από τον ένα γιο του Μάκαρα, τον Ερεσό.

Ο Όμηρος αναφέρει στα έπη του πολύ συχνά το νησί ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια του τρωικού πολέμου. Στη Λέσβο ο Αχιλλέας και ο Αίαντας έθαψαν τον ήρωα και εφευρέτη των γραμμάτων, των αριθμών, των μέτρων και σταθμών Παλαμήδη. Έρευνες έδειξαν ότι το νησί κατοικήθηκε από την νεολιθική περίοδο με ένα εξαιρετικά εξελιγμένο πολιτισμό κατά την εποχή του ορείχαλκου.

Από τα χρόνια της ελληνικής μυθολογίας, η Λέσβος ήταν το αγαπημένο νησί των Μουσών. Έτσι, δεν είναι τυχαίο που σε αυτόν τον τόπο λατρεύτηκαν τόσο πολύ οι τέχνες και τα γράμματα. Το νησί τελεί και γενέτειρα γη πολλών σπουδαίων ονομάτων των τεχνών και των γραμμάτων, ξεκινώντας με το φιλόσοφο Θεόφραστο, τον κιθαρωδό Αρίωνα, την μεγαλύτερη ποιήτρια της αρχαίας Ελλάδας, τη Σαπφώ, τον λυρικό ποιητή Αλκαίο, τον Πιττακό έναν από τους 7 σοφούς που η μορφή του αποτυπώθηκε σε πολλά νομίσματα, τον ιστορικό Ελλάνικο, τον επιγραμματοποιό Κριναγόρα και τόσους άλλους μετ’ έπειτα που έκαναν ν’ ανθίσει μια μέγιστη πνευματική άνοιξη.

Είναι στα ακρογιάλια της Λέσβου που φέρνουν οι ζέφυροι και τα κύματα του Αγαίου το κεφάλι και τη λύρα του μυθικού αοιδού Ορφέα, όταν τον σκότωσαν οι Μαινάδες της Θράκης γιατί απέκρουσε τον έρωτά τους, και πέταξαν το διαμελισμένο κορμί του στη θάλασσα. Οι Λέσβιοι έθαψαν με τιμές το κεφάλι του ποιητή και τοποθέτησαν στο ναό τη μαγική λύρα του και από τότε, λέει ο θρύλος, τ’ αηδόνια του νησιού τραγουδούν πιο γλυκά από όλα τα αηδόνια της γης.